ಕಡಲೇ.....

 ಕಡಲೇ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಅಗಾಧ!

ಕಣ್ಣ ನೋಟ ಹರಿಸಿದಷ್ಟೂ ವಿಶಾಲ.
ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ — ನೀನು ಅನಂತ,
ಎಲ್ಲಾ ನದಿತೊರೆಗಳೂ ನಿನ್ನ ಸೇರುವಾಸೆ ಏಕೆ?

 ಕಡಲೇ, ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ರಹಸ್ಯವೇನು?

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಟ್ಟುಗಳು ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡವನೇ ನೀನು?
ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನವು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತದೆ,
ನಿನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವ ಆಸೆ ಎನಗೆ.

 ಕಡಲೇ, ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಂತೆ ನೀನು,

ನಿನ್ನೊಡಲಲಿ ಆಡುವ ಆಸೆ ಎನಗೆ.
ನಿಂತಿಹೆನು ಮೂಕನಾಗಿ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾ,
ನಿನ್ನಲೆಗಳ ಸಪ್ಪಳದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಾಧುರ್ಯವಿದೆ.

 ಕಡಲೇ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವ ಬಯಕೆಯಿದೆ,

ನಿನ್ನಲೆಗಳು ನನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ — ಆನಂದ!
ಬಿಸಿಗಾಳಿ, ನಿನ್ನ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ,
ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.

 ಕಡಲೇ, ನಿಂತು ನೋಡುವಾಗಲೂ, ಕುಳಿತು ನೋಡುವಾಗಲೂ,

ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನಿನ್ನಲೆಗಳೊಡನೆ ಆಡುವಾಗಲೂ,
ಮನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಚಿಂತೆಗಳೂ ನುಸುಳಲಾರವು,

ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸಂಗ — ನಿನ್ನ ಒಡಲು.

 ಕಡಲೇ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಾನವ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರೆ — ಸಂಕಟ,

ವಿರಹ, ಮನದಲ್ಲೇನೋ ಭಾರ.
ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲವ ಮರೆಯುತ್ತಾ,
ಕಾಣುವ ನಿನ್ನ ಒಡಲ ಸೇರಲಾರನೇ...