ಇರುಳ ನೆರಳಿನ ಪಯಣ

ಇರುಳ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬಯಕೆಗಳ ಕನಸ ನೆರಳ ಹೆಣೆದೆ,

ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರಶಾಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ನೆಲಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ,

ಅಸ್ಪಷ್ಟ, ಅಗೋಚರ, ಅಲೆದಾಟ, ತೀರದ ದಾಹ,

ಇರುಳ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆವ ದಾರಿ ಕಾಣದಾಯಿತು.

ಪ್ರಯಾಣದ ದಾಹ, ಬಾಯಾರಿಕೆ, ಹತಾಶೆ,

ಬಳಲಿಕೆ,ದಾಹ ತಣಿಸುವರೆಂದು ಕಾಯುವಿಕೆ,

ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ ಸುತ್ತಲೂ ಬರೀ ಕತ್ತಲೆ,

ಭಯ ಕತ್ತಲ ಆವರಿಸಿ ದೇಹ ಬೆವೆತಿದೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ.

ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವುದೋ!, ದ್ವಂದ್ವ,

ಮುಂದೆ ದಾರಿ ಕಾಣುವುದೇ!, ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ,

ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬೆವೆತು ಮಲಗಿದೆ,

ನಾಳೆಯ ಕರಾಳ ಚಿತ್ರವ ನೆನೆದು ಬೆದರಿದೆ.

ದಾಹ, ಬಳಲಿಕೆ, ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯ ನಶೆ,

ಕನಸ ಪಯಣದಲ್ಲೂ ಬಯಕೆ ನೆರಳು ಹೆಣೆದಿದೆ,

ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂಚರ, ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು,

ಭಯ ಕರಗಿತು, ಸೂರ್ಯೋದಯ ತೆರೆ ಎಳೆದಿತ್ತು.

ಮೌನ - ಮಾತು

ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವವ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸು,

ಮೌನ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ,

ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಾತುಗಳ ಜೋಡಿಸು,

ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳು ಹೃದಯ ತಟ್ಟುವುವು.

ಹೃದಯ ತೆರೆದು ಮಾತನಾಡು,

ಮಾತುಗಳು ಮಧುರ ಪುಷ್ಪಗಳ ಅರ್ಪಿಸು,

ಮೌನ ಬೇಡ, ಮೌನರಾಗ ಬೇಡ,

ಪದಗಳು ಸಂಗೀತವಾಗಿ ರಾಗ ಮಾಲಿಕೆಯಾಗಲಿ.

ಹೇಳಿಬಿಡು, ಮಧುರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ,

ಒಪ್ಪುವುದೋ!, ಇಲ್ಲವೋ!, ಗೊಂದಲಬೇಡ,

ಹೃದಯ ನಿನ್ನದಾದರೆ ಜೊತೆಗೂಡುವುದು,

ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದೊಂದು ಮರೀಚಿಕೆಯಷ್ಟೇ!.

ನಿನ್ನದೆಂದು ಬರೆದಿರುವುದು ಕಾದಿದೆ ನಿನಗಾಗಿ,

ನಿನ್ನದಲ್ಲದ ಹೃದಯ ನಿನಗೇಕೆ ಹೇಳು!,

ಪ್ರಶ್ನಿಸು, ಹೇಳು, ಕೇಳು, ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ,

ಮೌನವಾಗು, ಜೊತೆಗೂಡು ನಿನ್ನದಾದಂತೆ. 

ಚಿತ್ತಾರದ ಕನಸು

ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಣೆಯೇರಲು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ,

ಕಾಡುವ ಇರುಳ ಕನಸಿನ ದೇವತೆ ನೀನು,

ಸಂಶಯಾನದ ಮೌನಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸುವೆ,

ಕಾಡಿನ ಕಣಿವೆಯ ಮೌನರಾಗವು ನೀನೇನೆ.

 

ರಾಧಾ-ಕೃಷ್ಣರಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಬಾ,

ಹೋಳಿಯ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಗುವ ಕಂಡೆ,

ಇರುಳು ಎಂದೂ ಮುಗಿಯದಿರಲಿ ಸದಾ,

ಹೃದಯಗಳು ಬೆರೆತು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲಿ ಸದಾ.

 

ನಿದಿರೆ ದೂರಾಗಿ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ತೆರೆದಿದೆ,

ಕತ್ತಲೆಯ ಭಯ ದೂರಾಗಿ ಹೊಸತನ ಮೇಳೈಸಿದೆ,

ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರದಂತೆ ಮನವು ಕುಣಿದಿದೆ,

ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ನರ್ತಿಸಿದೆ.

 

ನೀ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ಆನಂದವೇ!,

ಮೈ-ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸಂತೋಷವೇ!,

ಹೃದಯದ ಮಿಡಿತದಲ್ಲಿ ನೀ ಬೆರೆತುಹೋಗು,

ಉಸಿರಿನ ಕಣ-ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ನೀ ಕರಗಿ ಹೋಗು.

ಅನಂತ ಪಯಣ

ನಾವು ಪಯಣಿಗರು,

ಎಷ್ಟು ದೂರ ಪಯಣ ತಿಳಿದವರಿಲ್ಲ,

ಈ ಪ್ರಯಾಣ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಯಿತೋ?,

ಕೊನೆ ಎಂದೋ, ಅರಿತವರಿಲ್ಲ.

 ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಪರಿಚಿತರು,

ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದು ಹೋಗುವವರೇ!,

ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುವವರು ಬಲು ವಿರಳ,

ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ನಿಶ್ಚಿತ.

 

ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು,

ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯರು,

ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಮ ವಯಸ್ಕರು,

ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುವವರೇ!.

 

ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶ, ಆಶ್ಚರ್ಯ,

ಬಂದದ್ದು ಏಕೆ?, ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ!,

ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನ,

ಬಾಳ ಪಯಣ ನಿರಂತರ, ಅನಂತ.

ಜನನಿ, ಓ! ಜನನಿ

ಜನನಿ, ಓ! ಜನನಿ,

ಈ ಭೂಮಿಗೆ ತಂದವಳು ನೀನಲ್ಲವೇ!,

ಈ ಕಂಗಳ ಬೆಳಕು ನೀನೇ ಅಲ್ಲವೇ!,

ಈ ಕಂಗಳು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ ದೇವತೆ ನೀನಲ್ಲವೇ!,

ನೀನೇ ನನಗೆ ವಿಶ್ವವಲ್ಲವೇ!

ಹಸಿವಾದಾಗ ಉಣಿಸಿದವಳು ನೀನು,

ಬಿದ್ದು ನೋವಾದಾಗ ನೋವುಂಡವಳು ನೀನು,

ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಹೇಗಿರಲಿ?,

ನಿನ್ನ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ನಿದಿರೆಯ ತರುವೆ,

ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿಯ ಕರೆತರುವೆ,

ನಿನ್ನ ಕೈ ತುತ್ತು ಅಮೃತವು ಎನಗೆ,

ನಿನ್ನ ಅಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಸ್ವರ್ಗ,

ಅಮ್ಮಾ,ಅಮ್ಮಾ ಎಂದರದೇ ಸ್ವರ್ಗ.

ಸ್ಥಿರತೆ - ಚಲನೆ

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ, 

ನಾವು ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ.

ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹರಿಯುತ್ತಿವೆ,

ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳು ಎಂದೂ ನಿಲ್ಲದು.

ಕಾಲವೂ ಕ್ಷಣವೂ ನಿಲ್ಲದೆ ಓಡಿದೆ,

ಭೂಮಿಯೂ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ಬೆಟ್ಟ ಪರ್ವತಗಳು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿವೆ,

ಆದರೂ, ಅವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕರಗುತ್ತಿವೆ.

ಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇಲ್ಲ,

ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಇಲ್ಲ.

ಅಲೆದಾಡುವ ಮನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲ,

ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಧನೆ ಶೂನ್ಯ. 

ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸೆ ಮನವು ಶಾಂತ,

ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸೇ ಬೆಳಕಿಂಡಿ.

ಬೆಳಕ ಹಾದಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂಡಿ,

ಸಾಧನೆಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ತೆರೆವುದು ಹಾಡಿ.  

ದೂರ ಹೋಗದಿರು ಗೆಳೆಯಾ!.

ದೂರ, ಬಹುದೂರ  ಹೋಗದಿರು ಪ್ರಿಯ ಗೆಳೆಯಾ,

ದೂರ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸದಿರು,

ನಾ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರೆ, ದಿನವಲ್ಲ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರವೂ,

ದಿನವಲ್ಲ, ಕ್ಷಣವೂ ದುರಾಗುವುದ ಯೋಚಿಸಲಾರೆ.

ಈ ಹೃದಯದ ಚೈತನ್ಯವೇ ನೀನು,

ನೀ ದೂರಾದರೆ ನಾ ಉಳಿಯುವೆನೇ?

ಈ ದೇಹದ ಪ್ರಾಣವೇ ನೀನಲ್ಲವೇ!,

ಉಸಿರು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಶವವೇ ತಾನೇ.

 

ಕಡಲು ನೀನು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕರಗುವೆ ನಾನು,

ಕಣ್ಣು ನೀನು, ಕಣ್ಣು ರೆಪ್ಪೆ ನಾನು,

ಒಬ್ಬರನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರದವರು ನಾವು,

ದೇಹ ನಾನು, ಪ್ರಾಣ ನೀನು, ಅಂತರ್ಯಾಮಿ.

 

ದೂರ, ಬಹುದೂರ  ಹೋಗದಿರು ಗೆಳೆಯಾ!.

ಸಂಜೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು

ನಾನೊಬ್ಬ ಅಜ್ಞಾತ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅನನುಭವಿ,

ನಾನು ದೇವನಲ್ಲ, ದೆವ್ವವಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ,

ಸ್ವರ್ಗವ ಸೃಷ್ಠಿಸಲಾರದವನು,

ಅದಿರಲಿ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಸಹ,

ಆದರೂ, ಭರವಸೆ ಇಡು ನನ್ನಲ್ಲಿ,

ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಜಗಳ, ಕದನ,

ಹಸಿವು, ಎಲ್ಲವೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುವು,

ಈಗ ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದಲ್ಲಿ,

ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಯೋಣ, ಎಲ್ಲವ ಬದಿಗಿಟ್ಟು,

ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡು, ಜೊತೆಗೆ ನಗುವಿರಲಿ,

ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳ ಸಹಿಸುತ್ತಾ,

ಮುಂದೆ ತಲೆಗೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗಾದಾಗ,

ನಾವು ವಯಸ್ಸಿನ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ,

ಮತ್ತೆ ಕೈ, ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯೋಣ,

ಸಂಜೆಯಾಗಸದ ರವಿಯ ನೋಡುತ್ತಾ,

ಆಗ ಹೇಳು ನಿನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳ,

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವೋ ಆ ಸುಂದರ ದಿನಗಳು...

ಮತ್ತೆ ಭರವಸೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತೋಣ,

ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಇಡೋಣ,

ನಗುವ ಮರೆಯದೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಇರೋಣ.

ಹೂವಿನ ಮೋಹ

ಮೋಸವೇಕೆ ಹೋದೆ ಓ ಹೃದಯವೇ?,

ಕೈ ಜಾರುತಿದೆ ಎಂದರೂ ಮರೆತೆ ಏಕೆ?,

ಜಾರಿಹೋದ ನೀರಿನಂತೆ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಹೂವು,

ಕಾಲ ನಿರಂತರ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಿರೂಪಿಸಿತು,

ನೆನಪೊಂದೇ ಉಳಿದಿದೆ, ಮನವ ಕಾಡುತ್ತಾ,

ಹೂವು ನಮ್ಮದಲ್ಲ, ಬರಿ ಭ್ರಮೆಯಷ್ಟೇ!,

ಕಂಪು ಬೀರುವ ಮುನ್ನವೇ ಬೇಗ ಬಾಡಿದೆ.

ಕಣ್ಣಿನ ಸಾಕ್ಷಿ

ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಾನು,

ನನ್ನ ಕಂಗಳು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿವೆ,

ಒಮ್ಮೆ ಭಯ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾಚಿಕೆ,

ಕಾಳಜಿಯೋ?, ಇಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷೆಯೋ?

ಏನನ್ನೋ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ,

ಭಯದಿಂದಲೋ!, ಕಾಳಜಿಯಿಂದಲೋ!,

ಹೃದಯದಲ್ಲೇನೋ ಭಯ, ಕಸಿವಿಸಿ,

ಕಂಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ,

ಕಣ್ಣೀರು ಧಾರಾಶಾಹಿ,

ಕಂಗಳು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ,

ಹೃದಯ ತಂಪನ್ನೆರೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಮೌನದ ಅಸ್ತಿತ್ವ

ಈ ಮೌನವೇಕೆ?

ಏಕೆ ನಿಂತಿರುವೆ?

ಗತ ಕಾಲದ್ಲಲೇಕೆ ನರಳುವೆ?

ಕಾಲ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ ಕಾಣದೆ.

 

ನೆನಪುಗಳು ಬೇಕು,

ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ಮನಸಿಗೆ.

ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತಾಗಬಾರದು,

ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ.

 

ನಾನು ಚಿರಂಜೀವಿ,

ನನಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ.

ಸತ್ತನೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಬೇಡ,

ನಿನ್ನ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವೆ.

 

ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ,

ಬೆಳಗಿನ ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ.

ಮರಗಿಡಗಳ ಚಿನ್ನದ ಚಿಗುರಲ್ಲಿ,

ಆಕಾಶದಿಂದ ಧರೆಗಿಳಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ.

 

ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣದೆ,

ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಿರುವೆ ನಾನು.

ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲಾರೆನು ನಿಜ,

ನಿನ್ನ ಕಣ ಕಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ ನಾನು.